خیلیها بهم میگن عید و سیزدهبدر و یلدا و… قدیما خوب بود. موقعی که بچه بودیم اینها خیلی خوش میگذشت. وقتی بزرگ شدیم دیگه اینها لذت گذشته رو نداره.
همه فکر میکنند چیزی در بیرون تغییر کرده که اینطوری شده. در صورتی که:
شرایط بیرونی همواره ترکیبی از خوبیها و بدیها، شادی و غمها بوده. ذهنیت ما تغییر کرده.
نگاه ما از یه کودک که به همه چیز به شگفتی نگاه میکرده تبدیل شده به نوع نگاهی که به همه چیز در جهان بیرون به دید عذاب و رنج نگاه میکنه.
از سوی دیگه، سنتها و رسمهای ملی و فرهنگی ما از نظر من چیزی جز نماد نیستند. نمادهایی برای تنوع بخشیدن به روزمرگیهای ساده. بهانههایی برای دور هم بودن، کنار گذاشتن کینهها و نفرتها و زندگی رو رنگارنگ کردن. ما و رفتارهای ما هست که این روزها رو خاص یا معمولی میکنه.
همون “خاطرهسازی”
این عبارت رو خیلی دوست دارم و زیاد به کار میبرم. همیشه میگم مثلا روزی مثل 13بدر، روزی مثل روزهای معمولی دیگه هست و فرقی نداره، مگر اینکه ما توی این روز یه تفاوتی ایجاد کنیم. یه سری کارها انجام بدیم، یه سری دورهمیها برای خودمون بچینیم که این روز رو خاص کنیم.
نگاه پیشفرض ما توی چنین شرایطی چیه؟
اینجوریه که خوب باید اتفاقاتی خود به خود رخ بدن که این روز خاص و ویژه شه. ما منتظر میشینیم تا این اتفاقات ویژه و خاص رخ بدن، بعد حالا اگه رخ نده میگیم نه این روزها دیگه این مراسمها لذتی نداره. دیگه بزرگ شدیم و اون ذوق و شور کودکی رو برای این مراسمها نداریم.
تفاوت توی مسئولیتپذیری هست. توی کودکی مسئولیت خوشگذرونی و برنامه ریزی تفریحات با بزرگترها بود، اونها کارها رو انجام میدادن و ما بدون هیچ مسئولیتی فقط لذت میبردیم.
وقتی بزرگ شدیم مسئولیت این کار با خودمون هست و اگه مسئولیت زندگی، خوشبختی، سرحالی و سرزندگی خودمون رو نپذیریم، اینجوری میشه که میشینیم و خونه و هیچ اتفاق خوبی، هیچ دورهمی هیچ برنامه نمیچینیم و میگیم چرا هیچ اتفاقی نمیفته.
دنیا همیشه همینجوری بوده که بد و خوب با هم هست. مائیم که باید با پذیرش بدها و خوبهای زندگیمون، تقویت مسئولیت پذیزی در کنار تمام اینها برای خودمون خاطره سازی کنیم.
اینجوری نه تنها مراسمهای ملی و فرهنگی که داریم، بلکه هر روزی رو توی زندگیمون میتونیم تبدیل به روزهای خوب و فوقالعاده کنیم که همیشه توی خاطراتمون ثبت شن. حتی توی جاهای به ظاهر معمولی… خیلی وقتها یه جاهایی برای ما خیلی معمولی هستند و جای خاصی نیستند. ولی ما هستیم که با ساختن خاطرات توی همون جاهای معمولی، اونجاها رو خاص میکنیم.
باید مسئولیت زندگیمون رو بپذیریم و با خاطرهسازی، روزهای معمولی و جاهای معمولی رو برای خودمون تبدیل به خاصترین جاها کنیم.
استاد ماه ها بود از سایتتون فاصله گرفته بودم
وقتی تقریبا به ته خط میرسم و نیاز شدید به خلوت و آرامش دارم،ناخودآگاه سایت شما میام
خیلی از اساتید رو دنبال میکنم ولی همیشه بعد از گم شدن شما را فقط پیدا میکنم
خدا شما رو برای ما نگه داره