هواوپونوپونو، تمرین از مردمان هاوایی برای بخشش و شفا

هنرباستانی شفا که اهمیت بخشش را در مقابل حل  تمام مسائل روحی و جسمی را به ما می آموزد

هواوپونوپونو تمرین اجدادی مردمان هاوایی است که آنها اینگونه با خشم و پذیرش خطاهایشان (که علت تمام خطاها در این فرهنگ همین دو است) روبرو می شوند و روی آن کار می کنند تا آن ها حل شوند.

برای بسیاری از این مردمان جزایر پلی نزی (پلی‌نزی از بیش از ۱۰۰۰ جزیره پراکنده در قسمت مرکزی و جنوبی اقیانوس آرام تشکیل شده‌است که یکی از مهمترین آنها جزیره هاوایی می باشد) ، بیماری جسمی، محصول خطاها و اشتباهاتی است که ما در طول زندگی مان انجام داده ایم، که به عنوان نقض قوانین معنوی شناخته می شوند. برای بعضی از این فرهنگ ها، بیماری جسمی ما به دلیل خشم خدایان است و برای باقی فرهنگ های این مردمان این بیماری ها به دلیل این است که اشتباهات و خطاهای ما، شیطان را به بدن ما جذب کرده است. صرف نظر از اعتقادات ، وجه مشترک تمام آنها این است که حل تمام این مسائل با اعتراف و عذرخواهی آغاز می شود ، که باعث می شود خطا و پیامدهای متافیزیکی آن اهمیت خود را از دست بدهند ، گویی این کار برای جذب نوعی نور معنوی است. این هواوپونوپونو است.

برای صدها سال ، شیوه های مشابهی در میان فرهنگ های بومی در جزایر اقیانوس آرام جنوبی در نیوزیلند ، ساموآ و تاهیتی وجود داشته است. در اصل ، در قدیمی ترین نسخه آن ، هواوپونوپونو توسط شمن های شفا دهنده (کاهونا لاپائو) انجام می شد و با حضور اعضای مختلف خانواده انجام می شد. این نوعی کنفرانس خانوادگی بود که در آن ، با گفتگو ، اعتراف ، پشیمانی و دعا ، می توان از بخشش خدایان و شخص مورد آزار واقع شد.

با گذشت زمان ، اجرای هواوپونوپونو نه توسط یک فرد معنوی، بلکه توسط پیرترین عضو خانواده آغاز می شد. این آیین با یک دعا آغاز و سپس با فرمانی برای شروع ادامه پیدا می کرد که همیشه با لحنی آشتی جویانه در میان حاضران بحث می شد. در طول مراسم، چندین دوره سکوت وجود داشت که منجر به تأمل همه میشد. پس از آن ، هر فرد حاضر احساسات خود را بیان می کرد. سرانجام یک اعتراف صورت گرفت: پشیمانی توسط متجاوز ابراز میشد و او علناً عذرخواهی می کرد، که به افراد درگیر اجازه داده می شد که از خطاها و کینه خود رها شوند. این آیین با مراسمی با نام معروف به ،” بگذرید، گذشته ، گذشته است” که یک وعده غذایی که به طور سنتی تهیه می شد و به عنوان نمادی از آزادی بود به پایان می رسید.

در قرن بیستم یک آیین مدرن که از دل هواپونوپونوی سنتی برآمده بود متولد شد، در این هواوپونوپونوی مدرن می توان مشاهده کرد که در این روش شخص در تنهایی با یک ابزار خودیاری به خود کمک کند ، نوعی مراسم خود ترمیمی است که عمدتاً مانند مراسم دعا (تکرار طولانی مدت یکی یا چند عبارت ساده “لطفا مرا ببخش” ، “متاسفم” ، “متشکرم” ، “دوستت دارم” ) انجام می شود که برای آزاد کردن احساسات گیر افتاده درونی مانند پشیمانی ، عصبانیت ، سرزنش، احساس گناه و… می باشد.

مترجم: یاسین رحمانی

منبع: سایت faena.com

 

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

ثابت کنید ربات نیستید *

به بالای صفحه بردن