چند وقت پیش یکی از دوستان ازم پرسید: “شما هیچوقت به پوچی نمیرسید؟ خسته نمیشید؟ ناامید نمیشید؟” و من گفتم: “چرا، منم میشم. اما تفاوت توی اینه که یه سری مهارتها رو یاد گرفتم که کمک میکنن از اون حالتها...ادامۀ

من بخشی از جهانی هستم که در کنترل طبیعت است!
توی حیاط نشسته بودم. داشتم کتاب میخوندم که یه لحظه نفس عمیق کشیدم و آسمون رو نگاه کردم، شکل ابرها نظرم رو جلب کرد. دقایقی عمیق، توی یه بیفکری خاصی به ابرها خیره شده و بعد این عکس رو گرفتم.














